Κατηγορία: Πρώτη Σελίδα

Εναλλακτικές Θεραπείες – Alternative Medicine (Video)

Εναλλακτικές Θεραπείες – Alternative Medicine (Video)
Θεραπεία σημαίνει αλλαγή του τρόπου που σκεφτόμαστε, αισθανόμαστε και δρούμε και κανείς δεν παραμένει ίδιος μετά τη θεραπευτική διαδικασία. Η τέχνη της θεραπείας, Άννα Φιλίππου, Ομοιοπαθητικός Ρεφλεξολογία: Η τέχνη του θεραπευτικού αγγίγματος. Νίκη Σαατσάκη, ρεφλεξολόγος Φυσικός τοκετός, θηλασμός, Πόπη Μουρτσίκου, φυσιοθεραπεύτρια, ψυχοπροφυλάκτρια Ο διαλογισμός σήμερα, Βάνα Βουγιούκα, αρχιτεκτόνισσα, μουσικός, Παρουσίαση του Οικοχωριού «Σκάλα» - Τα Κοινοτικά εγχειρήματα ως Θεραπευτικοί Βιότοποι και Κήποι της Ελπίδας 
continue reading

Είμαστε Όλοι Ελλάδα! Μια Δήλωση Δράσης Και Αλληλεγγύης

Είμαστε Όλοι Ελλάδα! Μια Δήλωση Δράσης Και Αλληλεγγύης
ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΕΛΛΑΔΑ! ΜΙΑ ΔΗΛΩΣΗ ΔΡΑΣΗΣ ΚΑΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ Είμαστε 280 συμμετέχοντες της Συνόδου Κορυφής GEN + 20 (Global Ecovillage Network), από πέντε ηπείρους και 50 χώρες, οι οποίοι εργαζόμαστε και παίρνουμε ενεργό μέρος στην οικοδόμηση ανθεκτικών κοινοτήτων, οικολογικών χωριών και μοντέλων για την βιωσιμότητα και την αυτονομία σε όλο τον κόσμο. Με ανησυχία, συμπόνια αλλά και  θυμό βλέπουμε την κατάσταση στην Ελλάδα. Οικογένειες που δεν μπορούν πια να θρέψουν τα παιδιά τους, άνεργοι νέοι, φτωχοί συνταξιούχοι, νοσοκομεία χωρίς φάρμακα και αμέτρητοι άστεγοι, οι οποίοι δεν είναι υπεύθυνοι για το χρέος. Και όχι μόνο δεν είναι υπεύθυνοι, είναι θύματα μιας ανελέητης πολιτικής λιτότητας που καταστρέφει τις κοινότητες, την αλληλεγγύη και την εμπιστοσύνη και δημιουργεί φόβο. Αυτό που χρειάζεται είναι ένα διαφορετικό όραμα, διαφορετική πολιτική και ένα διαφορετικό νομισματικό σύστημα, προκειμένου να μπορέσει η χώρα και η οικονομία να ευδοκιμήσουν και πάλι. Ωστόσο, υπάρχει ελπίδα. Η κρίση στην Ελλάδα μπορεί να θεωρηθεί ως μια ευκαιρία για τον πλανήτη. Για αυτό δεν είναι μόνο η Νότια Ευρώπη που χρειάζεται αλλαγή στο σύστημα, αλλά ολόκληρος ο κόσμος των δασών, των ωκεανών, των ζώων και του κλίματος. Η ίδια η ζωή απειλείται κάτω από την κυριαρχία του καπιταλισμού και της ελεύθερης εμπορικής πολιτικής, τη μεγιστοποίηση του κέρδους και την ενοποιημένη δύναμη που οδήγησε στον πόλεμο και την καταστροφή των τελευταίων άθικτων οικοσυστημάτων της γης. Η Ελλάδα είναι απλά το πρώτο κομμάτι από το ντόμινο που πέφτει. Είμαστε όλοι  Ελλάδα. Το θέμα δεν είναι πλέον μόνο για το χρέος. Πρόκειται για μια θεμελιώδη αλλαγή του συστήματος. Μόνο στη βάση μιας υγιούς φύσης και υγιών κοινοτήτων μπορεί να υπάρξει μια βιώσιμη και δίκαιη οικονομία. Όταν τα «υπέρ-συστήματαα» θα χάσουν τη δύναμή τους, τότε θα κερδίσει η ζωή. Το έχουμε βιώσει σε πολλά εγχειρήματα και περιοχές σε όλο τον κόσμο: ένα νέο σύστημα μπορεί να δημιουργηθεί μόνο από τους πολίτες που έρχονται μαζί σε πολλά μέρη και σε πολλά επίπεδα για την οικοδόμηση αυτόνομων αποκεντρωμένων κοινοτήτων και  συνεργάζονται στενά με τις δυνάμεις της φύσης. Μια έξοδος από τα παλιά οικονομικά, εκπαιδευτικά και κοινωνικά συστήματα μπορεί να είναι επιτυχής μόνο εάν συνδέεται με μια πραγματικά αποτελεσματική παγκόσμια εναλλακτική λύση. Στις εναλλακτικές αυτές λύσεις συμπεριλαμβάνονται αυτόνομες περιοχές, βιομηχανία που δεν παράγει καθόλου απόβλητα και δεν καταστρέφει τους πόρους, υγιείς κύκλοι νερού, ενεργειακή αυτονομία, αναδάσωση, δίκαιο νομισματικό σύστημα και μοντέρνα περιφερειακή αυτάρκεια. Το GEN ασχολείται με αυτές τις εναλλακτικές λύσεις εδώ και 20 χρόνια. Οι άνθρωποι στη Νότια Ευρώπη μπορούν να μάθουν πώς να αναγεννούν τον εν δυνάμει πλούτο της γης τους! Έχουμε βιώσει το πόσο γρήγορα μια κατεστραμμένη περιοχή μπορεί να μετατραπεί σε υγιή οικοσυστήματα με ένα εύρος οικονομικών δυνατοτήτων και ακμάζουσες κοινότητες. Έχουμε δει πώς οι οικοδόμηση κοινοτήτων σε τοπικό, περιφερειακό και εθνικό επίπεδο μπορεί να οδηγήσει στην αναζωογόνηση των χωριών και περιοχών, με τοπικούς κύκλους χρημάτων και την αναγέννηση της φύσης. Με αυτή τη γνώση, κάθε περιφέρεια μπορεί να γίνει ανεξάρτητη από τις λεγόμενες ενισχύσεις, πίσω από τις οποίες αναπόφευκτα βρίσκονται κερδοσκοπικά συμφέροντα και περιοριστικές συμβάσεις. Το παγκόσμιο κίνημα για την ίδρυση οικολογικών χωριών, κοινοτήτων, «πόλεις μετάβασης» και…
continue reading

Δημιουργία μιας ανθρώπινης λειτουργικής κοινότητας – Dieter Duhm

Δημιουργία μιας ανθρώπινης λειτουργικής κοινότητας – Dieter Duhm
Μια μόνιμη και συνεχής πολιτισμική εργασία απαιτεί το χτίσιμο δυνατών, υποστηρικτικών και ανθρώπινα λειτουργικών κοινοτήτων. Κάθε προσπάθεια που δεν το παίρνει αυτό υπόψη της, δεν είναι μια σοβαρή προσπάθεια. Πάρα πολλά εγχειρήματα των αριστερών και εναλλακτικών κινημάτων έχουν διαλυθεί λόγω των εσωτερικών δυσκολιών, γι αυτό δεν μπορούμε να αμελήσουμε αυτό το σημείο. Μια στέρεη κοινότητα δεν γίνεται από μόνη της. Μαζί της βρίσκονται και τα ανθρώπινα προβλήματα: οι κρυφές ή ανοιχτές συγκρούσεις εξουσίας, οι ανταγωνισμοί για αναγνώριση, εξουσία και αγάπη, οι κοχλάζουσες επιθετικότητες και ο επίμονος βάλτος της ανεκπλήρωτης σεξουαλικότητας, της ζήλιας, των φόβων εγκατάλειψης κλπ. Το πρόβλημα των αντρών, που αναπληρώνουν τα άλυτα συναισθηματικά και σεξουαλικά τους προβλήματα με διανοητική ρητορική και ιδεολογικό ναρκισισμό... Το πρόβλημα των γυναικών μεταξύ τους, που δεν εμπιστεύονται πραγματικά ποτέ η μια την άλλη, όταν πρόκειται για άντρες... Το πρόβλημα εκείνων που είναι ερωτευμένοι και δεν γνωρίζουν ποτέ, πόσο συχνά μπορούν να δείξουν τις επιθυμίες τους ο ένας στον άλλο, χωρίς να προκαλέσουν φόβο, ζήλια και χάος στην ομάδα... Το πρόβλημα των ζευγαριών, που η αρχική αγάπη πνίγεται στη δύσπιστη προσκόλληση... Το πρόβλημα των παιδιών, που ποτέ δεν είναι αρκετά σίγουρα για την αγάπη των γονιών τους και γι αυτό, τους δοκιμάζουν με κάθε είδους τεστ... Για να μην επαναλαμβάνονται ατελείωτα αυτά τα καθημερινά συμβάντα, χρειαζόμαστε καινούριες εμπειρίες και μια νέα γνώση για την εσωτερική ανέγερση κοινοτήτων. Στους απλούστερους πολιτισμούς οι κοινότητες εμφανίζονταν φυσικά από μόνες τους. Σήμερα χρειάζεται να αναπτυχθούν συνειδητά, σύμφωνα με τους νόμους και τις εμπειρίες των διαπροσωπικών σχέσεων. Για την ανοικοδόμηση ανθρώπινων κοινοτήτων ερχόμαστε συνήθως αντιμέτωποι με δυσκολίες, που είναι βαθιά ριζωμένες στις δομές του χαρακτήρα του σύγχρονου ανθρώπου και ειδικά στις ιδεολογικές δομές κάθε υποκουλτούρας. Αντί της εμμονής σε ανθρωπιστικά σλόγκαν και ιδεολογικά αιτήματα, απαιτείται μια ξεκάθαρη στάση προς την ψυχική πραγματικότητα, που υπάρχει de facto. Αυτή η ψυχική πραγματικότητα πρέπει πάντα και παντού να γίνει ορατή (με όσο το δυνατό πιο παιχνιδιάρικες και διασκεδαστικές μεθόδους), έως ότου να πέσουν όλα τα προσχήματα και η υποκρισία. Τα μέλη της ομάδας πρέπει να αντιληφθούν, ότι δεν έχει πια καμία σημασία να κατηγορούν ο ένας τον άλλο. Ίσως υπάρχει μόνο μια κατηγορική προσταγή για την ανέγερση εσωτερικά καλών και σταθερών κοινοτήτων, ότι όσο είναι δυνατό όσα συμβαίνουν στην κοινότητα να γίνονται κατανοητά και διαφανή για άλλους. Σ’ αυτό ανήκουν κυρίως οι συναισθηματικές και σεξουαλικές διαδικασίες, επειδή βρίσκονται συνήθως πίσω από σχεδόν όλα όσα κάνουν την κατάσταση της ομάδας δύσκολη και αδιαφανή. Η διαφάνεια όλων των διαδικασιών είναι η προϋπόθεση για να χαθεί η παράνοια, για να μην γίνουν αυτονόητοι οι καταστρεπτικοί μηχανισμοί και για να μπορέσουν να γίνουν διαχειρίσιμες οι διασχιστικές διαδικασίες πριν να είναι πολύ αργά. Στη διαφάνεια όλων των πραγμάτων ανήκει ουσιαστικά και η διαφάνεια της κοινωνικής ιεραρχίας, που υπάρχει σε κάθε ομάδα. Είναι καλό όταν ο καθένας γνωρίζει, με όσο το δυνατό μεγαλύτερη ακρίβεια, τη θέση του στην ομάδα, τι σκέφτονται οι άλλοι γι αυτόν και πού τον τοποθετούν στην ιεραρχία της κοινότητας. Μ’ αυτόν τον τρόπο η κοινότητα απελευθερώνεται από την υποκρισία της επιφανειακής αρμονίας και της…
continue reading

Σημειώσεις ενός γεροντότερου – από τον Manitonquat (Medicine Story)

Σημειώσεις ενός γεροντότερου – από τον Manitonquat (Medicine Story)
Γίναμε άνθρωποι όταν αρχίσαμε να μαζευόμαστε σε κύκλους, να μαθαίνουμε να συνεργαζόμαστε για να επιβιώσουμε κι έτσι μάθαμε τη γλώσσα και αυξήσαμε την αγάπη και τη συμπόνοια μεταξύ μας, φροντίζοντας από κοινού τα παιδιά μας. Ο κύκλος ήταν η πιο επιτυχημένη μορφή της ανθρώπινης κοινωνίας και εξαφανίζονταν μόνο όταν ο πληθυσμός της κοινότητας αυξάνονταν τόσο, που οι άνθρωποι δεν μπορούσαν πια ν’ ακούσουν ο ένας τον άλλο – η κλίμακα της κοινωνίας δεν ήταν πλέον ανθρώπινη, ο φόβος εισέβαλε και μαζί μ’ αυτόν και ο έλεγχος, η κυριαρχία και η απληστία. Αυτή είναι η ιστορία όλων των πολιτισμών, ιστορία που παρήγαγε άγχος και φόβο, απομόνωση και μοναξιά. Αυτές οι δυναμικές, όπως έχετε ίσως παρατηρήσει, ενδυνάμωσαν τα οικονομικά και πολιτικά μας συστήματα και το άγχος και ο φόβος ανανεώνονται από μόνα τους. Έχουμε αρκετή ιστορία πίσω μας για να μπορούμε να επιβεβαιώσουμε ότι το να πετάξουμε αυτά τα συστήματα δεν σημαίνει ότι θα δημιουργήσουμε την κοινωνία που ψάχνουμε. Ο φόβος και η απληστία και ο πόθος για εξουσία πάνω στους άλλους συνεχίζουν να διαφθείρουν οτιδήποτε κι αν προσπαθήσουμε να αντικαταστήσουμε το σύστημα. Χρειαζόμαστε εδάφη διαμόρφωσης και ανατροφής για μια πραγματικά ανθρώπινη κοινωνία. Αυτό μπορεί να συμβεί χωρίς ν’ απειλούμε ή να αντιμαχόμαστε τους άλλους με εχθροπραξίες. Στην πραγματικότητα, συμβαίνει ειρηνικά, όλο και περισσότερο. Οι άνθρωποι μαζεύονται για να ζήσουν μαζί, σε μια καλύτερη σχέση με τη γη, με τη ζωή, μεταξύ τους και με τον εαυτό τους. Έχω εργαστεί σε τέτοιες κοινότητες, που αποκαλούν τον εαυτό τους τώρα Οικοχωριά, πάνω από 40 χρόνια. Είναι τέλειες; Φυσικά όχι. Αλλά η ζωή εκεί είναι σίγουρα πολύ καλύτερη, πολύ πιο χαρούμενη, ελεύθερη, πιο δημιουργική και ικανοποιητική από κάθε άλλο μέρος έξω απ΄αυτές. Πιο ικανοποιητική λοιπόν από τη φτωχή, αγωνιώδη και απομονωμένη ζωή, ακόμη και από αυτή των πλουσίων, του ένα τοις εκατό, στις θωρακισμένες τους κοινότητες. Αυτά τα Οικοχωριά είναι εργαστήρια, πειραματικοί χώροι που δημιουργούν έναν νέο κόσμο κι όπου προσπαθούν να επεξεργαστούν όλους τους κόμπους και να κάνουν τη ζωή πιο καλή για τον καθένα. Σας προσκαλώ όλους να τα ερευνήσετε περισσότερο – ψάξτε την Tamera, το Zegg, την Damanhur, το Findhorn, το The Farm, για να ονομάσω μόνο μερικά – υπάρχουν χιλιάδες άλλα. Από αυτά μπορείτε να μάθετε μονοπάτια της ειρήνης, της πνευματικότητας, των εναλλακτικών στην υγεία, τη γεωργία, την permaculture, την ενέργεια, την εκπαίδευση, την κοινωνική δικαιοσύνη, τις δημιουργικές τέχνες, την αυτάρκεια και διατήρηση του εδάφους, του νερού και της άγριας ζωής. Η συμπόνοια, ένα βασικό ανθρώπινο χαρακτηριστικό, μαραζώνει μέσα μας εξ αιτίας της απομόνωσης και του φόβου. Χρειαζόμαστε μια κοινωνία όπου οι υψηλότεροι στόχοι που προσφέρονται δεν είναι η υλική ευμάρεια, η φήμη ή η εξουσία πάνω στους άλλους, αλλά οι πλούσιες απολαύσεις της ανθρώπινης καρδιάς και του μυαλού. Μια οικονομία που δεν βασίζεται στο τι παίρνω αλλά στο τι δίνω, όπου τα δώρα των πηγών της Γης δεν προορίζονται για κατοχή αλλά για την ικανοποίηση του κοινού καλού, του μοιράσματος, της βοήθειας, της θεραπείας. Όταν γεννηθήκαμε ήμαστε, όπως κάθε μωρό, καλοί κι αθώοι, όλο ανυπομονησία και περιέργεια – αγαπούσαμε…
continue reading

Ross Jackson “Το κίνημα των οικολογικών χωριών”

Ross Jackson “Το κίνημα των οικολογικών χωριών”
«Θα ήταν υπερβολή να δηλώσουμε ότι η εμφάνιση του κινήματος των οικολογικών χωριών είναι το πιο σημαντικό γεγονός του 20ου αιώνα; Δεν νομίζω». Ted Trainer, κοινωνιολόγος του Πανεπιστημίου της Νέας Νότιας Ουαλίας, της Αυστραλίας “…Το κίνημα των Οικολογικών Χωριών - αν και ακόμα σε πρώιμο εμβρυακό στάδιο - είναι μια παγκόσμιο φαινόμενο που ανταποκρίνεται στις παγκόσμιες συνθήκες… Τα Οικολογικά Χωριά χτίζουν μικρές, βιώσιμες κοινότητες με τους περιορισμένους τους πόρους και με προσωπική δέσμευση. Θεωρούν τον εαυτό τους ως μοντέλα για το πώς πρέπει να ζήσουμε όλοι τελικά, εάν η απειλή προς το περιβάλλον και τις κοινωνικές δομές που καθοδηγούνται από μεγάλα συγκροτήματα της παγκοσμιοποίησης, λαμβάνεται σοβαρά υπόψη. Είναι ένας τρόπος ζωής δυνατός για τον καθένα στον πλανήτη. Πολλοί πολιτικοί και άλλοι, που παρατηρούν το φαινόμενο, τείνουν να κατατάσσουν τους ανθρώπους των Οικολογικών Χωριών ως «ιδεαλιστές», υποτιμώντας τους ως μη ρεαλιστές. Αλλά η αντίδραση αυτή είναι επιπόλαια και αρκετά παραπλανητική. Η πραγματικότητα είναι ότι οι άνθρωποι αυτοί είναι οι αληθινοί "ρεαλιστές", αυτοί που παίρνουν στα σοβαρά τις απειλές από τον τρόπο ζωής μας, και αναλαμβάνουν προσωπική δράση για την αντιμετώπιση του προβλήματος. Είναι οι παραδοσιακοί πολιτικοί μας που είναι απρόθυμοι ή ανίκανοι να ασχοληθούν με αυτά τα θέματα. Ζουν σε ένα φανταστικό κόσμο που δεν μπορεί να συνεχιστεί για πολύ. Η σχεδόν θρησκευτική πίστη τους στην ατέλειωτη οικονομική ανάπτυξη, ως λύση στα προβλήματά μας, είναι αβάσιμη και καθυστερεί απλώς την στιγμή που θα πρέπει να ληφθούν σοβαρά μέτρα. Οι πολιτικοί παίρνουν τον εύκολο δρόμο, ενώ τα Οικολογικά Χωριά αντιμετωπίζουν το πρόβλημα ευθέως, κάνοντας το δύσκολο, αλλά αναγκαίο έργο, με μικρή ή καθόλου υποστήριξη από την ευρύτερη κοινότητα. Εγκαθιδρύουν έτσι τα στοιχειώδη θεμέλια μιας νέας κουλτούρας, την οποία η κοινωνία τελικά θα αγκαλιάσει, εν μέρει εξ ανάγκης, αλλά και επειδή η ζωή σε ένα Οικολογικό Χωριό προσφέρει πολύ απλά πιο ικανοποιητικές συνθήκες ζωής από το κυρίαρχο δυτικό μοντέλο. Ένα Οικολογικό Χωριό είναι, ιδανικά μιλώντας, ένας μικρόκοσμος στον μακρόκοσμο, καθώς αντιπροσωπεύει σε πολύ μικρή κλίμακα - συνήθως με 50-400 άτομα - όλα τα στοιχεία και όλα τα προβλήματα που υπάρχουν στην ευρύτερη κοινωνία, ενώ επιχειρούνται ορατές λύσεις σε αυτά τα προβλήματα, είτε είναι αυτά η αυτάρκεια, η επίλυση συγκρούσεων με ειρηνικό τρόπο, η δημιουργία θέσεων εργασίας, η ανατροφή των παιδιών, η εκπαίδευση, ή απλώς η διασκέδαση και ο εορτασμός της ζωής. Αν το συγκρίνουμε αυτό με την ευρύτερη δυτική κοινωνία, τότε έχουμε κατακερματισμένες οικογένειες, διαχωρισμό της εργασίας και του σπιτιού, διαχωρισμός των πλούσιων και φτωχών, εγκληματικότητα στους δρόμους και μια ζωή διαρκούς φόβου και άγχους και όχι μόνο, επειδή κατά βάθος όλοι γνωρίζουμε ότι ο σύγχρονος δυτικός τρόπος ζωής της υπερβολικής κατανάλωσης και των κοινωνικών ανισοτήτων δεν είναι βιώσιμος και είναι άδικος σε παγκόσμια κλίμακα, και γι αυτό θα φτάσει σε ένα τέλος, αργά ή γρήγορα…”
continue reading

Σύντομη ιστορική ανασκόπηση στην ιστορία του κινήματος των κοινοτήτων και η πολιτική του σημασία

Σύντομη ιστορική ανασκόπηση στην ιστορία του κινήματος των κοινοτήτων και η πολιτική του σημασία
Κατά τον Martin Buber, γνωστό εβραίο φιλόσοφο και θεολόγο, μία κοινότητα ορίζεται ως τέτοια όταν συναντιούνται τέσσερις τομείς: κοινή γη, κοινή εργασία, κοινοβιακή ζωή και κοινό όραμα. Βλέποντας το θέμα ιστορικά παρατηρούμε ότι οι κοινότητες δημιουργούνται από ουτοπικά οράματα - χρησιμοποιούμε τον όρο ουτοπία με τη σημασία της επιθυμίας για τη δημιουργία μιας ιδανικής κοινωνίας και όχι το αποτέλεσμα.   Μία πολύ σύντομη ιστορική ανασκόπηση μας δείχνει ότι οι κοινωνικοί παρατηρητές αναζητούν πάντα δυνατότητες να μειωθεί η ανισότητα, η καταπίεση και η αδικία. Τα οράματα ενός παραδείσου (βιβλικός κήπος της Εδέμ) βοήθησαν να διαμορφωθεί η ιουδαϊκή και η χριστιανική σκέψη. Ο Πλάτωνας είναι ο γνωστότερος ουτοπικός συγγραφέας. Στην Πολιτεία (4ος αι. π.Χ.) παρουσιάζονται αναλυτικά τα σχέδια για μια εναλλακτική κοινωνία. Οι Πυθαγόρειοι το 525 π.Χ. ίδρυσαν τη δική τους κοινότητα στη Νότια Ιταλία, όπου γυναίκες και άντρες μοιράζονταν ισότιμα τόσο τα υλικά όσο και τα πνευματικά αγαθά. Το 2ο αι. π.Χ. οι Εσσαίοι ζούσαν κοινοβιακά, μοιράζονταν τα αγαθά και πολλοί θεωρούν ότι αποτέλεσαν τη βάση για τον επερχόμενο χριστιανισμό. Μετά το θάνατο του Ιησού αναπτύχθηκαν οι Αγάπες, οι πρώτες χριστιανικές κοινότητες οι οποίες βρέθηκαν συχνά στο στόχαστρο της ρωμαϊκής εξουσίας. Από τον 4ο αι. μ.Χ. οι χριστιανικές κοινότητες μετεξελίχθηκαν σε μοναστήρια και έτσι επιβιώνουν μέχρι σήμερα. Στην Αναγέννηση τα ουτοπικά κοινοτικά ιδανικά αποκτούν νέα διάσταση από συγγραφείς όπως ο Thomas More και ο Francis Bacon. Έτσι δημιουργούνται πολλές κοινότητες όπως οι Καθαροί στη Γαλλία και την Ιταλία. Το κίνημα των Αναβαπτιστών την ίδια περίπου εποχή οδήγησε σε ένα μεγάλο αριθμό πνευματικών κοινοτήτων που είχαν ως αρχές την κοινή ιδιοκτησία, την ισότητα για όλους, την "ελεγχόμενη αναρχία" και τον "σχεδιασμό" της κοινωνίας. Αυτές οι κοινότητες αποτέλεσαν μεγάλη πρόκληση και κίνδυνο για τους κατέχοντες την εξουσία και πίεσαν για μία εναλλακτική κοινωνική πραγματικότητα.   ΣΥΓΧΡΟΝΑ ΚΟΙΝΟΤΙΚΑ ΚΙΝΗΜΑΤΑ Το σύγχρονο ουτοπικό κίνημα των κοινοτήτων βασίζεται στις φιλοσοφικές πρακτικές μεγάλων διανοητών όπως ο Charles Fourier, o Robert Owen, o Etienne Cabet και ο John Humpfrey Noyes. Αυτοί οι άντρες οραματίστηκαν μία ελεύθερη κοινωνική τάξη και η ιδέα των κοινοτήτων δεν παρουσιάζονταν πια ως ιδανικό που μπορεί να εκπληρωθεί μόνο από ομάδες ασκητών αλλά ως μια σύγχρονη λύση για μια αξιοπρεπή ζωή σε μια σύνθετη βιομηχανική κοινωνία. Το κίνημα των κοινοτήτων έφτασε στο απόγειο στην Αμερική το 19ο αι. Ουτοπικές ομάδες όπως η Νέα Αρμονία, οι Shakers, οι Amana, οι Rappites, οι Oneida κλπ., που γνώρισαν μεγάλη δημοσιότητα, βοήθησαν στην εξάπλωση στον ευρύτερο πληθυσμό της ιδέας ότι η κοινοβιακή ζωή μπορεί πραγματικά ν' αποτελέσει μία εναλλακτική πρακτική απέναντι στις κοινωνικές δομές του καπιταλιστικού συστήματος. Ένας παράδεισος μπορεί να δημιουργηθεί εδώ στη γη "σήμερα", ήταν το προκλητικό τους μήνυμα. Το κύμα των κοινοτικών πειραμάτων εξαπλώθηκε στην Αυστραλία όπου με την καθοδήγηση ουτοπικών συγγραφέων όπως ο William Lane και ο Horace Tucker δημιουργείται ένα πλήθος κοινοτήτων, πολλές με την υποστήριξη της κυβέρνησης, κάτι πρωτοφανές για τα παγκόσμια δεδομένα. Από το τέλος του 17ου αι. συνεχίζεται η πρακτική της κοινοβιακής ζωής στις ΗΠΑ, το ίδιο ισχύει και για τους δυο τελευταίους αιώνες στη Μεγάλη Βρετανία και την υπόλοιπη…
continue reading
  • 1
  • 2